EMDR na auto ongeluk

Een vrouw van 21 kwam met haar moeder in mijn praktijk wegens hevige angst na een ernstig auto-ongeluk in de Velsertunnel. Zij haalde met haar vriendinnen in de auto een andere auto in en werd met grote snelheid van achteren geraakt door een auto die ook aan het inhalen was. Het was een zware klap.

Sinds het ongeluk 2 weken geleden was ze een ander mens. Niet meer de spontane kletser die ze was maar nu stil liggend op de bank thuis en vol angst als ze haar ogen open deed en de spotjes aan het plafond zag die een associatie op riepen met de lichten van de achterligger die er bij haar boven op vloog. Ze kreeg dan hyperventillatie aanvallen.
Toen ik in de praktijk vroeg of ze kon vertellen wat er gebeurd was zat ze letterlijk naar adem te happen en ik was even bang dat ze onderuit zou gaan maar na een paar minuten kon ze hakkelend wat vertellen.

Met veel moeite kreeg ik toch een min of meer duidelijk beeld van het ongeluk en het beeld waarop we moesten focussen. Het moment van de naderende lichten en de klap van de botsing en het gegil van haar vriendinnen (target).

De vraag van hoe heftig dit beeld is op een schaal van 1-10 hoefde ik niet te stellen, dat was wel duidelijk. Ze zat heftig te ademen en te zweten en te trillen. Tijdens de emdr sessie kwam het hele verhaal voorbij met de klap, het knallen tegen de linker tunnelmuur en het rondtollen, de lichten van de achterop komende auto’s, de brandweerman die later achter haar kwam zitten, het scherm dat ze over zich kreeg voor tijdens het uitzagen door de brandweer, de halkraag die ze om kreeg en de ambulance die haar naar het ziekenhuis bracht. De onderzoeken daar en later de familie die naar haar kamer kwam.

(Wonder boven wonder bleek ze niets gebroken of beschadigd te hebben, wel hield ze nekklachten.)

Na drie kwartier van de behandeling hadden we twee keer al deze gedachten associaties en beelden voorbij zien komen en werd ze duidelijk rustiger. Haar ademhaling normaliseerde en ze kon weer redelijk normaal praten.

De tweede sessie hebben we binnen een paar dagen gedaan omdat de klachten zo heftig waren, meestal zit er in het begin toch zeker een week tussen twee sessies.

Ze had geen nachtmerries meer en ook de aanvallen en associaties op de bank waren weg. Ze kon redelijk rustig over het ongeluk praten. Ze gaf de heftigheid nog een 8 en die verlaagde in de loop van de sessie naar een twee.

De derde sessie na een week was een korte. Ze reed weer auto, was niet meer angstig en was volgens haar moeder weer de gezellige prater die ze was. Ze zou de eerste keer wel met haar vader ernaast door de tunnel gaan rijden, dat leek me een goed plan.

Recent Posts